نياورد كه تمام همتش در سفر مصروف آن باشد بلكه اگر بتواند با اشخاصى همسفر شود كه تذكر ايشان بر اين غالب باشد يا هميشه اگر غفلت ورزيد آنها اين را به ياد خدا بيندازند . قصهء سيد بن طاووس قدّس سرّه با همسفران معروف است . الرابع اينكه مهما امكن سعى در حلّيّت « * » خرجى خود بنمايد و زياد بردارد و از انفاق مضايقه ننمايد زيرا كه انفاق در حج انفاق در راه خدا است چرا بايد انسان دلگير باشد از زيادى خرج ، بهترين توشه‌ها را بردارد و زياد بذل نمايد كه درهمى از او در احاديث اهلبيت سلام اللّه عليهم اجمعين به هفتاد درهم است ازهد زهّاد اعنى سيد سجاد سلام اللّه عليه وقتى كه حج مىفرمودند از قبيل بادام و شكر و حلويات و سويق « * » برمىداشتند . بارى از جمله سعادت شخص است اگر در اين سفر چيزى از او بشكند يا تلف شود يا دزد ببرد يا مصارف او زياد شود بايد كمال ممنونيت را داشته بلكه شاد باشد زيرا كه همهء اينها بر ميزبان است در ديوان اعلى ثبت است به اضعاف مضاعف تلافى خواهند كرد ، نمىبينى اگر كسى تو را به ميهمانى به خانهء خود بطلبد و در اثناء راه صدمه بر تو وارد آمده باشد اگر ميزبان بتواند مهما امكن جبران

--> ( * ) حلّيّت : حلال و پاكيزه بودن . ( * ) سويق : قاووت .